Zoals u wel weet heb ik een haat/liefde verhouding met poetsen. Ik wil nooit beginnen, maar als ik ben begonnen weet ik niet van stoppen. Sinds de intrek van Lief in ons Dameshuishouden heeft er een verschuiving van taken plaats gevonden. Lief doet de huishoudelijke taken en ik doe ze niet. Ik loop in de weg zegt ie. Ik bemoei me overal mee, zegt ie. En, hoe zeer het ook doet om toe te geven… Lief kan het beter, hij kan het sneller en efficienter dan ik en haalt er meer genoegen uit. Althans dat laatste hoop ik heel sterk, want ik heb het me snel aan laten leunen en roep vanaf de bank liefdevol: gaat het? Voetbal begint zo. Intens tevreden kruipt ie op de bank, geeft me mijn koffie en geniet van zijn rust. Tot de rust, dan gaat ie weer koffie halen.

Het zit in mijn vrouwelijke genen om mij nu vreselijk onzinnig schuldig te gaan voelen. Want Lief kan nog zoveel redenen hebben om het graag te doen als Vrouw moet ik toch ook…. en je kan zo’n man toch niet…….. En zo geschiedde dat mijn lang gekoesterde vrije dagen er aan kwamen en ik hele plannen had over wat ik al niet ging doen. Lief oppperde: boek lezen. Kastjes soppen kaatste ik met een strenge blik om de mond terug. Lekker schrijven op je blog. Als een ranzig voorstel mij gedaan door een vreemde haalde ik de neus op. Keuken grote beurt. Lief verklaarde mij voor gek, maar gezien de strenge blik liet ie me maar. Geen praten mee mogelijk weet ie.

De eerste vrije dag kwam. Als een wrak stompelde ik mijn bed uit. Koud en bibberig lag ik een half uur later weer onder de wol. Ik sloot mijn ogen weer voor een uurtje of twaalf en rolde gebroken mijn bed uit. Iets teveel van mezelf gevraagd de afgelopen maanden denk ik. Maar ik ging voor de herkansing. Morgen zou alles goed komen en ging ik de kastjes soppen.

De volgende dag stond ik op tijd op, zwaaide Lief en Kind uit en stortte op de bank neer. Ik ben zoveel vrijheid niet gewend. Lief belde vroeg op om te vragen of ik nou echt niet dat boek…. of mijn blog… Vol woede over zoveel wantrouwen in mijn schoonmaaktalenten stortte ik me op project na project. De bank schoon, het kleed zonder kattenharen, de ramen gelapt. ‘s Avonds was ik kapot. Ik hing in de bank net als de natte dweil waarmee ik heel de dag had lopen zwaaien. Lief was onder de indruk. Dat mocht ik vaker doen. Terwijl hij bewonderend rondliep keek ik met argusogen of ie niet ergens aanzat. Het kon eens vies worden. De katten zaten te miauwen voor het raam maar mochten niet binnen want "net gestofzuigd" en Dochter-Lief kreeg een preek omdat ze een schoon glas uit de kast haalde terwijl er al een stond.

Lief vind mij zo niet leuk. En mijn uiterlijk zonder make-up en met verwaarloosd haar vind ie ook niet leuk. Dochter-Lief staat tijdens het gesprek met armen over elkaar bemoedigend achter hem te knikken dat het een lieve lust is.

Vandaag ben ik weer vrij. Gezellig he dat bloggen! Ik moest weliswaar even mijn boek neerleggen….

Een jaar geleden schreef ik op deze blog mijn doelstellingen voor het komende jaar. Nou ben ik al een uur aan het zoeken geweest maar ik kan ze nergens meer vinden. Dat vind ik dan zo ergerlijk: ik weet dat ik het heb, maar WAAR? Ik heb de pest aan zoeken: ik heb het of ik ben het kwijt. Gewoon lekker zwart-wit, daar hou ik wel van. Meestal denk ik in grijstinten, maar in dit geval niet. Ik ga wel kijken wat ik me kan herinneren….

Ik wilde een andere omgangsregeling voor Dochter-Lief. Wel dat is uitgekomen. Sinds een paar maanden woont ze hier alle dagen van de week. Het zou een feest moeten zijn, maar ze woont hier omdat het niet langer ging…. Oke, ik heb mijn zin maar wel tegen een hoge prijs.

Ik wilde een roze-en-blauw huisje. Ik kreeg het aangeboden toen ik Lief net een maand kende. En het was al snel duidelijk dat we echt samen verder gingen. Dus: doe maar niet, we hangen wel andere gordijnen op in dit huis…. Ik kreeg mijn zin. Maar ben nog steeds niet verhuisd.

Ik wilde een andere baan. Dit had ik al snel te pakken. Een fantastische baan met perspectief en uitdagingen en meer geld omdat ik full-time ben gaan werken. Ik heb zo mijn zin gekregen.

Een Lieve Lief. Hij zit op de bank terwijl ik dit schrijf. Het sportjournaal staat op en swtraks slaat hij zijn armen om me heen terwijl ik slaap. Ik voel me veilig en geborgen. Thuis in mijn eigen leven. Zelfs zijn scheiding is verwerkt en heeft een plaatsje gekregen. Hij kan praten over zijn gevoelens (ik hoef maar een tikkeltje te dwingen) en maakt elke morgen een smootie voor me en draagt me op handen. Op zijn schouders draagt ie echter een groot verdriet en een nog groter geheim met zich mee. Elke dag weer. Ik heb bewondering voor hoe ie in het leven staat en dat ie nog zo hard kan lachen als ie doet. Ik heb mijn zin gekregen.

Ik ben een gelukkig mens met al mijn uitgekomen wensen. Maar ik kijk om me heen en zie het verdriet in de gezichten van hen die me lief zijn dus……

Lieve kerstman, Sinterklaas en de paashaas. Mag ik voor mijn Dochter-Lief en voor mijn Lief iets vragen? Ik wil voor Dochter-Lief graag rust in haar hart en hoofd en voor Lief dat zijn papieren kinderen weer mensen van vlees en bloed worden. Ik hoef niets, mijn wensen zijn vervuld en zoals mijn Moeder als zei:

kijk uit met wat je wenst, je wensen kunnen uitkomen…..

Zo heftig als ik me kan verheugen op feestdagen, zo’n aversie heb ik tegen andere gebeurtenissen. Niet allemaal, sommige. Ik ben niet dol op mijn verjaardag, maar dan ben ik meestal net op vakantie, of een dagje weg, of onbereikbaar. Kerst, daar blijf ik voor thuis. In een joggingbroek en mijn pantoffels aan sla ik mij door de brunch. Diner doen we niet aan: veel te zwaar.

Dit jaar gaat dat veranderen. Ik moet een jurk aan en strikjes in mijn haar, want we gaan naar Lief’s moeder. Het is een schat, maar ik mag niet in joggingbroek komen dus het zal wel afzien worden… Maar we komen er zeker doorheen. Categorie: doenbaar.

Volgende week daar zit ik eigenlijk veel meer mee. Ik ga namelijk met Ex om tafel. Niet dat dat zijn keus is. Het is ons dwingend opgelegd omdat Dochter-Lief vastloopt. Wat ik in jaren niet voor elkaar kreeg, krijgt een Expert in 5 minuten voor elkaar. Okee, ze mocht dwingen en dreigen en dat kan ik niet. Ik vind het wel moeilijk. Na al die jaren frustratie…. Ter voorbereiding zie ik niets meer van hem. Hij neemt afscheid van onze Dochter op de hoek van de straat en laat haar de laatste meters zelf lopen. Kijk die mevrouw dwingt en dat neemt ie mij geloof ik kwalijk… Categorie: lastig.

En dan Lief. Zijn Kind is jarig. Zijn papieren Kind. Een Kind waar we het zo vaak over hebben, wat ik ken van foto’s van vroeger en een lege kamer in een kil huis. En uit documenten. Ik zie Lief’s verdriet en kan ik er niets aandoen dan luisteren en steunen. En hopen en kaarsjes en wierrook branden. Categrorie: moeilijk.

En dan de gebruikelijke dingen als ouderavonden waar ik niet veel van verwacht want Dochter-Lief scoort niet conform verwachting op de Middelbare. En op de een of andere manier vinden de Juf en Ex dat ik daar NU iets aan moet doen. Het hele huishouden hier draait nu al om haar, maar soit we doen er nog een dotje bij. Categorie: ik zet een tandje bij.

Maar vandaag…. vandaag bleven we de hele dag in bed. Dochter-Lief bij papa en Lief en ik nog net zo verliefd als een half jaar terug. Een kadootje dat we elkaar vandaag gunden. Categorie: dat neemt niemand ons meer af.

En volgende week? alles komt maar zo als het moet. Ik doe wat ik kan en dat is dat.

Er zijn van die dagen dat ik mijn bed niet uit wil. Niet voor een jurk van Cora Kemperman, niet voor uitverkoop bij Hunkermoller. Niks , niets, niemand, allemaal oprotten.

De wereld gunt mij dat echter niet. En mijn gezin ook niet. Vol bezorgdheid steken zij hun hoofd om de deur. Gaat het? Vraagt Dochter-Lief met een triller in haar stem die er niet thuishoort. Niet lekker brom ik van onder de dekens. Heb je last van je arthrose? Nee, brom ik ondertussen nog dieper onder de dekens kruipend, want dan moet ik juist gaan bewegen als ik daar last van heb. Dochter-Lief druipt af, ik hoor beraad op hoog niveau plaatsvinden aan de keukentafel.

Lief komt naar boven. Wat heb je? Wil je sinaasappelsap? Nee, ik wil geen sinaasappelsap, ik heb een pestbui en geen zin in de wereld denk ik. Maar ik weet dat ja zeggen sneller gaat. Ja, lekker, mompel ik. Wat heb je dan? Geen zin zeg ik. Ik kom ondertussen onder de dekens vandaan. Ik heb het warm. Heb je koorts? Nee!! En waar is mijn jus? Lief druipt geergerd over zoveel onaardigheid af. Ik heb ondertussen mijn zin en het rijk voor mezelf alleen. Mijn rijk bestaat uit mijn bed met dekens. Meer heb ik niet nodig.

Ik heb geen getrippel gehoord wat hem heeft verraden maar plotseling is Kater daar en springt op mijn bed. Het bazinnetje in bed en veel ruimte over is een uitgelezen kans die hij niet wil missen. Luid snorrend kruipt hij tegen me aan. Hij is warm en ik heb er geen zin in. Ik schuif op. Ik heb ondertussen nog steeds geen jus en verdenk Lief ervan boos op me te zijn. Van Dochter-Lief weet ik het zeker, zij mag NOOIT schoolziek zijn en nu ben ik het wel. Ik ben JUF ik heb een voorbeeldfunctie hoor ik vanaf het voeteind woest mijn kant op komen. De andere kat komt ondertussen kijken wat er gaande is en en springt op het bed. Bovenop Kater die er eerder lag. Een titanenstrijd ontstaat op mijn benen, begeleid door Dochter-Liefs stem die mij verwijt dat door mij de katten nu OOK al ruzie hebben.

Ik ben gaan werken. Lekker rustig. Ik hoop dat thuis vanavond weer iemand tegen me praat….

Ze gaat niet meer naar school. Ze weet het zeker. Ze haat school en elke minuut die ze er door moet brengen. Het is de hel maar dan in het erg. Ze haat de leraren. Ze haat huiswerk. Ze haat haar schriften en etui die ze vol verwachting heeft gekocht. Ze is haar dromen kwijt en het leven heeft haar een klere-streek geleverd met deze school met deze sadisten aan het bewind.

De meiden die er lopen zijn stom, het gebouw is lelijk, de jongens kinderachtig. Alles, alles is vreselijk en verschrikkelijk. En ze weet ook al niet wat ze morgen aan moet trekken. Want ja, de rest van de klas ziet er wel leuk uit. Weet de gedragscodes die gehanteerd moeten worden. Kennen hun lessen en voldoen aan verwachtingen die ze niet begrijpt. Ze heeft wel een vermoeden van de verwachtingen maar beseft op dit moment terdege dat ze anders is, maar ze begrijpt niet waarom. Ze wijt het aan alles en iedereen om haar heen.

De wereld is stom en in al die stomheid loop ik voorop als ze boos op me is. Dat mag ze. Ze is mijn Dochter. het kind dat ik gebaard heb en waar ik tot mijn laatste snik van zal houden. Waar ik alles voor zal doen om haar gelukkig te maken. En als dat niet kan dan ga ik voor het maximale geluk wat zij kan bereiken.

Ik zie haar worstelen en ik kijk wat ik kan doen. Ik verzin schema’s waar ze de pest aan heeft en maak lijstjes die ze vervloekt. Maar ze krijgt langzaam aan weer grip op de wereld. Een stomme wereld die ze vervloekt. Maar waarvan ik hoop dat ze er ooit met plezier in zal staan. Tot die tijd ben ik de stomste van alle Moeders.

Ach, het is weer wat anders dan de Nobelprijs………..

Stiller dan anders zit ie op de bank en droomt de uren weg. Ik kan hem niet bereiken hoe ik mijn best ook doe. Ik geef het op. Het is weer in die tijd.

Dagen van te voren zie ik de documenten verschijnen die mijn geluk bedreigen. Ik hoor het kastje opengaan. Ik ben er even goed op gespitst als het huilen van mijn kind in de nacht. Als het kastje opengaat gaan we een zware tijd tegemoet. Ik vervloek het geluid, maar weet dat die momenten in mijn leven horen.

Het kastje is van de week weer opengegaan. Tegelijk met de aankomst van de brief van de advocaat. Ik hou van het geklepper van de brievenbus met vrolijke post als kaarten en brieven van vrienden, maar ik vervloek post van de advocaat. Daarna gaat het kastje weer open en verstomt mijn geluk weer een poosje. Ben ik partner van een verdrietige man.

De post kwam, het kastje ging open en ik hoor het geluid van de tv die net te hard staat zodat ie  zijn verdriet kan overstemmen. Ik luister naar voetbalverslag na voetbalverslag en plug mijn mp3-speler in en kruip ook in mijn eigen wereld. Hij kan niet delen. Nog niet. Eerst moet het kastje weer dichtgaan, moet de brief van de advocaat weer opgeborgen zijn en in zijn leven weer plek zijn voor mij. Voor ons.

We gaan weer door naar morgen, met zijn twee en soms met zijn drie. We hebben de afgelopen maanden meer stormen doorstaan dan anderen in hun hele leven meemaken en we lachen nog steeds. Met elkaar en om elkaar, zoveel en zo vaak als we kunnen. We lachen alleen niet al de brief van de advocaat komt. Dan weten we het weer zeker. Nog steeds ie vader van zijn kinderen. Maar al jaren is ie het alleen op papier.

Een papieren vader met papieren kinderen.

Het hele huis ruikt geurend fris naar witte reus, de was hangt aan de lijn en Lief in de bank. Dochter-Lief is zwijgend stil naar bwed gegaan, te vermoeid om nog te ptraten, het poetsen zat. We gaan schoon het weekend in.

Sinds kort werk ik full-time, gaat Dochter-Lief naar de Middelbare en Lief niet meer naar huis, behalve om de post op te halen. Het is rustig en kalm en we gaan morgen leuke dingen doen. Ik heb er zin in en prijs mezelf elke dag gelukkig met het leven dat ik leid. Ik heb een leuke baan die ik nog steeds leuker ga vinden, waarin ik uitdaging en dynamiek vind. Dochter-Lief ligt lekker op stoom en gaat elke dag stralend naar school. Vroeger moest ik haar naar school dwingen. De basisschool periode duurde, met kleine hiaten, zo’n vier jaar te lang. Nu straalt ze. Ze kleedt zich met zorg "zal ik deze of die"en elke dag een subtiel make-upje.

Het meeste woeste wat de afgelopen weken mijn idylle heeft verstoord is een pukkel bij Dochter-Lief. Op haar voorhoofd. Duidelijk zichtbaar voor de hele wereld, maar vooral voor zichzelf.

Mam, komt een brul van boven. Ik heb een pukkel. Ik heb een PUIST. Ik sluit mijn ogen en hang voorzichtig achterover in de stoel. Ze heeft niet mijn huid. Daar komt zelden een pukkel op. Ik ben de hele puberteit pukkel-loos doorgekomen tot nijd van mijn vriendinnen. Dochter-Lief is niet hetzelfde lot beschoren. Ik zie de mee-eters opkomen en laat subtiel (hoop ik) he een en ander op haar kaptafel achter. Lotions, cremetjes en gezichtsmaskers vormen een kleurrijke uitstalling. Dit alles gelardeerd met tissues en reinigingspads. Nuffig wordt het terzijde geschoven en ingewisseld voor camouflagesticks en tandpasta. Voor op die pukkel.

De pukkel blijkt sterker dan tandpasta en gevoed de camouflage stick groeit ie tot monstrueuze proporties in de verbeelding van mijn puberdochter. Het veelvuldig kijken en bestuderen zorgt niet voor vermindering van de pukkel, wel voor een verlaging van de frustratiegrens. Mijn opmerking gebruik een tonic wordt weggelachen. Ik blijk ZOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO 1997 te zijn met mijn oplossingen.

Ik vermoei met er verder niet mee en geniet van mijn roze-en-blauwe leven. Volgende week is ze weer bij haar Vader. Ik zal haar missen, de pukkel niet. Maar als ze terugkomt is ie weg.

Toch?

Ik ben dit jaar voor het eerst in dertig jaar of meer gaan kamperen. Met Nieuwe Lief. Verliefd en wel in een tentje. Op de camping.

Nou heb ik in een ver verleden India bereisd met een rugzak op mijn rug en geen cent te makken. Ik heb een week in dezelfde kleren gelopen en geslapen op de grond van een plaggenhut. Maar ik ben ouder, wijzer en grijzer geworden en redelijk gesteld geraakt op comfort. Het was leuk en geweldig toen, maar ik was een jaar of 25. En dat ik kotsend overboord heb gehangen omdat ik zonodig met zeeziekte de Galapagos eilanden moest ontdekken valt onder jeugdige onbezonnenheid en heb ik mezelf allang vergeven.

Nieuwe Lief is een fanatiek kampeerder. Zeg "tent" en zijn ogen gaan glimmen en ik zie zijn ogen graag glimmen…….. De tent kwam van zolder, de haringen beleek ik niet te kunnen eten met uitjes en uit alle hoeken en gaten kwam van alles dat handig en practisch was.

Lief is handig en practisch. En nuchter. Ik heb daar niet zo’n last van. Hoedjes, handschoenen en roze linten bleken niet noodzakelijk voor de te ondernemen expeditie naar de camping. Het wrong bij me. Maar blind van verliefdheid voer ik braaf mee in de koers en ging ervoor. Zeker een half uur. En toen kwam de plastic krat met campingbenodigheden te voorschijn. Plastic. Rood plastic bordjes en lepels, soepkommen en mokken. Nog een restant van Liefs samenzijn met Ex die blijkbaar een innige voorkeur had voor de aggressiefste aller kleuren. Ik trok het niet meer.

Ik ben dol op Lief maar zag mezelf in geen duizend jaar voor een tentje zitten met koffie uit een plastic beker, etend van een plastic bordje. In de winkel roep ik al jaren Dochter-Lief erbij als ik iets van plastic heb aangeraakt. Schaterend loopt ze weg als ik mijn klaagzang afsttek over wat ik heb aangeraakt. En dat moest mee op vakantie? Ik dacht het niet. Ik heb de bak nog net niet naar zijn hoofd gegooid, maar op liefelijke wijze verteld dat ik dat NIET, NOT, NEVER ging doen.

IK GING NIET MEE OP VAKANTIE, weet nu de hele buurt dankzij mijn volume. De eerste ruzie was een feit.

Maar weet u waarom Lief zo’n leuke vent is? Omdat ie het begrijpt. Wij kampeerden als enige met porseleinen bordjes en kristallen glazen. Gewoon van thuis. Samen met mijn eigen koffiekommen gebroederlijk in mijn eigen kratje met een rozen kleedje erin.

Iemand nog interesse in rode plastic borden?

mag ik nog bij je binnenkomen? Ja sorry dat ik zo onverwacht weer voor de deur sta en ook zo laat op de avond maar ik heb zin nog even bij te praten.

Ja, ik weet dat ik niet zo trouw ben geweest de laatste tijd maar ik had het te pakken. Heel erg. En dat is nog steeds zo maar ik ben ondertussen weer een beetje terug op de aarde en wil dus weer contact opnemen. Een berichtje posten en je weer op de hoogte houden van de dagelijkse gang van zaken hier.

Tja eerst was dus mijn pc kapot. Eigenlijk bijna op dezelfde dag als ik de Buurman, mijn Lief, ontmoette. En ik had niet zo’n haast met repareren want ik wilde met de Buurman bellen en uit eten en picknicken en nog meer bellen en afspreken. En nog meer afspreken, want de Buurman is zo vreselijk leuk. En lief. En lekker.

En ik heb behangen in huis. Want ik blijf hier nog even wonen. Het is nu roze-en-blauw in huis. En nog meer roze in mijn hoofd en hart. En nog steeds had ik geen zin om te schrijven want de de Buurman kwam tegen het nieuwe behang nog veel mooier uit dan ooit tevoren. Dagen heb ik zitten staren.

En luisteren. Want de Buurman verteld van verhalen van pijn en blijdschap. En hij fluisterde ondertussen ook lieve woordjes in mijn oor, want ook ik kwam blijkbaar beter uit tegen het nieuwe behang.

En toen gingen we ook nog met vakantie. En dan ben je alles bij elkaar zo vier maanden verder. Verliefd en wel. En heb je een Nieuwe Lief. Die eerst de Buurman was van Beste-Vriendin. Zomaar ontdekt tijdens de koffie met een chocolaatje op vrijdag.

Na al dat gezweef en ge-behang ben ik nu soms weer terug op aarde en ga ik mijn achterstallige post lezen en mijn oude vrienden opzoeken. Trouweloos van me ik weet het, maar ik heb er geen spijt van.

Mag ik nu weer regelmatig langskomen?

Ja toch?

Hij is mooier dan goed is voor me. Hij mooier door het kind in hem wat uit zijn ogen schijnt. Hij heeft wat ik zocht en ik mag het hebben zo vaak als ik wil. En een keer meer. Hij is kwetsbaar en gekwetst geweest. Hij kwam toen ik het niet meer verwachtte en onverwachter dan ik kon vermoeden. Hij kent me nu al beter dan wie ook en ik laat het toe. Ik wil alles van hem weten en meer. Ik wil elke morgen naast hem wakker worden en elk verdriet met hem delen, zijn troost en toeverlaat zijn. Koffie voor hem zetten en ruzie maken. En veel vrijen om het goed te maken.
Bindingsangst? Wie ik? Uit het raam met al mijn onzekerheden en de zijne achteraan. Laat me gaan in deze waan, laat me dromen van wat ik mag hebben. De nuchterheid en mijn onvermogen ver voorbij, maakt hij het beste in mij los, waarvan ik zelf niet wist dat ik het bezat.
Hij mag me kennen tot in plaatsen waar ik mezelf niet ken. Hij kan mij maken en breken. Kwetsbaarder dan ik ooit in mijn leven ben geweest kan ik er niet over praten en hul ik mij in de stilte van de woorden die mij tekortschieten. Boos op het verlangen het zo uit te kunnen spreken zoals hij dat kan. Het is niet mijn talent. Van hem houden wel.
Hij kijkt tot in mijn ziel en ik in de zijne. Ik woon in zijn hart en hij in het mijne. Hij slaapt in mijn bed en maakt mijn dromen waar. Het verlangen om de wensen uit zijn ogen te lezen ver voorbij. Ik ben zijn wens. Hij de mijne.
En hij zat gewoon aan de koffie bij Beste-Vriendin. Op vrijdagavond. Te wachten op mij om zijn leven overhoop te halen.