Stiller dan anders zit ie op de bank en droomt de uren weg. Ik kan hem niet bereiken hoe ik mijn best ook doe. Ik geef het op. Het is weer in die tijd.

Dagen van te voren zie ik de documenten verschijnen die mijn geluk bedreigen. Ik hoor het kastje opengaan. Ik ben er even goed op gespitst als het huilen van mijn kind in de nacht. Als het kastje opengaat gaan we een zware tijd tegemoet. Ik vervloek het geluid, maar weet dat die momenten in mijn leven horen.

Het kastje is van de week weer opengegaan. Tegelijk met de aankomst van de brief van de advocaat. Ik hou van het geklepper van de brievenbus met vrolijke post als kaarten en brieven van vrienden, maar ik vervloek post van de advocaat. Daarna gaat het kastje weer open en verstomt mijn geluk weer een poosje. Ben ik partner van een verdrietige man.

De post kwam, het kastje ging open en ik hoor het geluid van de tv die net te hard staat zodat ie  zijn verdriet kan overstemmen. Ik luister naar voetbalverslag na voetbalverslag en plug mijn mp3-speler in en kruip ook in mijn eigen wereld. Hij kan niet delen. Nog niet. Eerst moet het kastje weer dichtgaan, moet de brief van de advocaat weer opgeborgen zijn en in zijn leven weer plek zijn voor mij. Voor ons.

We gaan weer door naar morgen, met zijn twee en soms met zijn drie. We hebben de afgelopen maanden meer stormen doorstaan dan anderen in hun hele leven meemaken en we lachen nog steeds. Met elkaar en om elkaar, zoveel en zo vaak als we kunnen. We lachen alleen niet al de brief van de advocaat komt. Dan weten we het weer zeker. Nog steeds ie vader van zijn kinderen. Maar al jaren is ie het alleen op papier.

Een papieren vader met papieren kinderen.